Activiteiten / 5 mei 2020

Acht gewone bijzondere herinneringen

Op 5 mei 2020 herdenken we het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog, 75 jaar geleden. We vieren dat we sindsdien weer in vrijheid leven, in het besef dat we samen verantwoordelijk zijn om vrijheid door te geven aan nieuwe generaties. Speciaal voor deze gelegenheid hebben we acht gewone bijzondere Velsenaren gevraagd om een verhaal. Dit zijn die verhalen.


Gerard van Roon, 86 jaar

“Regelmatig vlogen vliegtuigen over die bommen wierpen. Ik was met mijn vader in de moestuin, zo hadden wij nog wat vers voedsel. Toen er een vliegtuig weer bommen begon te werpen werd ik ter bescherming het kippenhok ingetrokken. In 1944 moesten wij evacueren uit Velsen-Noord. In een hele optocht met een aantal gezinnen liepen we naar Haarlem. In 1945, na de bevrijding zijn we weer teruggekomen en ging mijn vader weer aan het werk in de papierfabriek.”


Riet van Bellen, 85 jaar

“Ik was vijf jaar toen de oorlog begon en woonde in Velsen Noord in de Smit van Gelderstraat. In 1944 liep ik met mijn zus naar school en overal hingen aanplakbiljetten dat iedereen uit Velsen Noord moest vertrekken. Wij rende in paniek terug naar huis en ik pakte mijn poppenwagen en vulde hem met mijn schoenen, ik deed er een touw aan zodat ik hem zo mee kon nemen, helaas mocht de poppenwagen niet mee. Wat wist je nou van een evacuatie als kind zijnde. Ik herinner mij ook nog de honger en het schieten in de nacht van de vliegtuigen.”

“De bevrijding was één groot feest, we zongen met elkaar Engelse liedjes in een kring, en hielden elkaars handen vast, weliswaar met een honger gevoel maar dat mocht de pret niet drukken. Er vlogen vliegtuigen met pakketjes eten over, tranen van geluk toen dit gebeurde. Op de provinciaalse weg was een optocht van Canadese leger voertuigen. Zij gooide chocolade naar ons toe en we vlogen er op af. Wat een lekkernij!”


Jaap Bakker, 96 jaar

“Mijn eerste herinnering is dat op de ochtend dat de oorlog begon de afweergeschut kogels vlak voor mijn voeten in de grond terecht kwamen. Ik woonde vlakbij het vliegveld.”

“Ik heb twee jaar ondergedoken gezeten, als 21 jarige jongeman in Andijk. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik met nog 3 onderduikers op straat liep en dat we twee Duitsers aan zagen komen, we gingen gelijk op de vlucht. Ik kon niet zwemmen maar mijn enige vluchtweg was het water, ik sprong er in en heb ruim een uur tussen een boot en de kade muur in het water gelegen tot er een bewoner kwam melden dat de kust weer veilig was.“


Jet Zijlstra, 94 jaar

“Mijn zus kwam thuis en zei : de oorlog is begonnen, er wordt geschoten. Ik was toen 14 jaar. Eén van de herinneringen is het geluid van de vliegtuigen die beschoten werden en je hoorde de hulzen vallen op het dak. Als vorm van verzet zetten wij, maar ook de anderen in de buurt, op de verjaardag van Koningin Wilhelmina oranje goudsbloemen voor de ramen. We kregen allemaal een bekeuring. In het begin was het nog niet zo heftig maar later kwam de honger. Iedere dag kreeg je als eten “smurrie”. Een brij van wist jij veel, met soms een ander kleurtje. Ik hoor het mezelf nog vragen: Pap, wat eten we vandaag? Steevast was het antwoord, smurrie!”


Co van der Ham, 86 jaar

“Ik was 6 jaar toen de oorlog begon, als klein jongetje aan vaders hand vroeg ik aan mijn vader wat het bordje ‘verboden voor Joden’ betekende. Mijn vader was er verlegen mee om daar antwoord op te geven. Dit is niet uit te leggen. Ik herinner mij ook dat we op de verjaardag van Wilhelmina goudsbloemen (oranje bloemen) voor de ramen zetten, maar door de Duitsers werd al snel aan deze vorm van verzet een einde aan gemaakt.”

“In september 1944 was de evacuatie van Velsen Noord, als tien jarig jongetje zag ik dit als een groot avontuur. Als jong kind lopend van Velsen Noord naar Zuid Schermer. Het werd al laat en mijn ouders waren in paniek, acht uur kwam er aan en we hadden nog geen schuilplaats. Toen zag ik mijn moeder huilen, dan besef je ineens, ook als kind dat het geen avontuur is. Gelukkig was er in de verte een kerkje waar mensen stonden te wenken: Kom maar hier heen. Zo werd er toch nog een schuilplaats gevonden. Wat waren wij dankbaar.”


Doortje van Berkom, 91 jaar

“Mijn moeder maakte brooddeeg van bieten. De bakker bakte de broden voor ons. Omdat de broden lekker smaakten, zijn we ze na de oorlog blijven maken.”

“In de oorlog zorgde ik met mijn oudere zus voor mijn altijd zieke moeder en jongere broertjes in zusjes. We woonden in Roelofarendsveen, met de bevrijding zagen we de kaalgeschoren meisjes die bevriend waren met Duitse militairen.”


An Duijn, 83 jaar

“Mijn vader had een riem gemaakt met een busje eraan. Op zijn werk vulde hij het busje met olie. Thuis verzamelde hij dat in een vat. Met een gevuld vat vertrok hij naar de Noord om het te ruilen voor voedsel. Dan was hij drie dagen weg en mocht ik bij mijn moeder slapen. Als we voedsel hadden moest ik voorop vaders fiets mee naar mijn grootouders in Amsterdam. Daar was helemaal geen voedsel en alle bomen waren gekapt voor brandhout. Onder mijn kont zat voedsel, want iemand met een kind werd minder snel aangehouden door de Duitsers.”

“Mijn vader werkte als kraammachinist bij De Hoogovens. Als er een bombardement was moesten ze schuilen in een schuilkelder. Eén keer kreeg hij een bom op de arm van de kraan. Hij was niet gewond geraakt, maar wel bang geworden. Thuis sloeg hij zijn arm stuk tegen de muur om zich ziek te kunnen melden.”


Siem Buis, 85 jaar

“De Duitsers zaten in IJmuiden in de bioscoop en werden regelmatig met voedsel bevoorraad. Ik stal tijdens het bevoorraden een Kuchen, een Duits brood en nam het mee naar huis. Je mocht niet stelen maar wel honger lijden. Als jonge jongen liep ik in de hongerwinter met mijn moeder en een handkar in twee dagen naar Heerhugowaard om een mooie pop te ruilen voor aardappels en groente. Een Duitse militair had medelijden en gaf mij voedsel, hij ging met mij mee naar huis en huilde omdat zijn zoon was gesneuveld.”

In liefdevolle herinnering
Siem Buis




Bookmark and Share




Vorig bericht
SWV stuurt draaiorgel langs meerdere locaties in Velsen
Volgend bericht
Koningsdag met een vrolijke noot